Słowniczek wybranych pojęć lekarskich

Tworząc ten dział pragnę przybliżyć Państwu popularne terminy bezpośrednio związane z profilem mojej działalności. Bien sûr, zawarte w nim objaśnienia nie zastąpią konsultacji lekarskiej, ani nie oddadzą pełni wiedzy medycznej, jednak mam nadzieję, że pozwolą na wgląd w interesujące Państwa tematy. Będę się starał systematycznie uzupełniać Słowniczek o kolejne pojęcia, a Państwu będę wdzięczny za wszelkie sugestie.

• Ablacja laserowa

  Termin odnoszący się najczęściej do procesu usuwania zmian z powierzchni skóry, polegającego na przeprowadzeniu ich do stanu gazowego z pominięciem stanu ciekłego. Do wywołania ablacji stosuje się zwykle lasery krótko i ultrakrótko impulsowe. Proces odparowywania tkanek może zachodzić także przy zastosowaniu lasera o pracy ciągłej, jeśli tylko wiązka promieniowania ma odpowiednio wysoką moc.

• Anoderma

  Rodzaj skóry wyścielającej końcowy odcinek kanału odbytu (pas skórny, kanał anatomiczny) obwodowo od kresy grzebieniowej (linii zębatej), stopniowo przechodzącej w brzeg odbytu, a dalej w normalną skórę pośladków. Jest ona pokryta nierogowaciejącym nabłonkiem wielowarstwowym płaskim i pozbawiona przydatków skórnych. Brzeg odbytu jest to pas skóry średnicy ok. 5 cm, rozciągający się wokół odbytu. Posiada odmienną budowę – pokryty jest rogowaciejącym nabłonkiem wielowarstwowym płaskim zawierającym barwnik, mieszki włosowe oraz gruczoły potowe i łojowe, zwane gruczołami okołoodbytowymi, które wydzielają specjalną wydzielinę, różniącą się od wydzieliny zwykłych gruczołów skóry. Anoderma posiada bogate unerwienie czuciowe i bólowe, dlatego też chorobom rozwijającym się w jej obrębie zwykle towarzyszy silny ból. Najczęstszymi schorzeniami w jej obrębie są kłykciny kończyste, szczelina odbytu i zakrzep brzeżny.

• Anoskopia

  Rodzaj badania proktologicznego, pozwalającego ocenić kanał odbytu i końcowy odcinek odbytnicy. Badanie polega na wprowadzeniu krótkiego wziernika (anoskopu) przez odbyt i oglądaniu tej okolicy. Możliwe jest także jednoczasowe wykonanie prostych zabiegów terapeutycznych oraz pobranie wycinków do badania histologicznego. Anoskopia trwa nie dłużej niż kilka minut, jest w pełni bezpieczna, a powikłania zdarzają się rzadko i najczęściej polegają na drobnym krwawieniu.

• Antykoagulanty; informacja dla pacjentów

  W warunkach zdrowia aktywność białek grupy protrombiny, czyli krzepliwych czynników krwi, wynosi od 75 faire 110% (1.5 – 0.9 INR). W razie choroby zakrzepowej, zatorowości płucnej, migotania przedsionków, po wszczepieniu sztucznej zastawki serca, sztucznej protezy naczyniowej itp. ilość taka jest zbyt duża i sprzyja powstawaniu zakrzepów i zatorów. Leki Acenocumarol i Warfaryna hamują powstawanie czynników krzepliwych w wątrobie i tym samym powodują obniżenie aktywności protrombiny. Obniżenie krzepliwości (aktywności protrombiny) do tzw. zakresu szerokości terapeutycznej, czyli do wartości wskaźnika od 30 faire 50% (4.5 – 2.4 INR), jest postępowaniem, które wybitnie zmniejsza ryzyko powstania zakrzepów oraz ułatwia cofanie się już istniejących. Najkorzystniejsze jest obniżenie aktywności protrombiny nieco poniżej 50% (2.4 INR). Zbytnie obniżenie krzepliwości krwi jest niebezpieczne i grozi powikłaniami krwotocznymi (krwawieniem z nosa, krwawieniem z dziąseł, krwiomoczem ewentualnie powstaniem podskórnych lub dostawowych wylewów krwi).

  Leczenie przeciwzakrzepowe wymaga zatem pełnej współpracy chorego z lekarzem. Zarówno ścisłe dawkowanie leku jak i terminowe zgłaszanie się do kontroli analitycznej krwi co 1 – 4 tygodnie musi być bezwarunkowo przestrzegane dla bezpiecznego prowadzenia tego leczenia.

  Antykoagulanty należy zażywać raz dziennie po śniadaniu w dawce ustalonej przez lekarza. Dawkę leku określa lekarz w oparciu o wynik analizy krwi. Do badania krwi należy zgłaszać się w wyznaczonym dniu rano. Badany nie musi pozostawać na czczo.

  Każdy chory zażywający Acenocumarol lub Warfarynę winien nadto:

  • • Zawsze nosić przy sobie kartę leczenia przeciwzakrzepowego i okazywać ją przy każdym badaniu lekarskim.

  • • Pamiętać, że stosowanie innych leków musi być bezwzględnie uzgodnione albo z lekarzem prowadzącym leczenie przeciwzakrzepowe, albo należy okazać kartę lekarzowi udzielającemu porady. Uzgodnienie takie jest konieczne gdyż część lekarstw jak np. salicylaty (Aspirine, Calcipiryna, Asprocol), Butapirazol, Chinidyna, leki przeciwgruźlicze (PAS, Etionamid), doustne leki przeciwcukrzycowe (Diabetol), sulfonamidy (Biseptol), leki przeciwmiażdżycowe, pewne antybiotyki (Oxyterracyna) i inne wykazują działanie obniżające krzepliwość krwi. Jeśli zatem nałoży się przeciwkrzepliwe działanie stosowanego leku na przeciwkrzepliwe działanie innych leków, powstaje groźba niebezpiecznych powikłań krwotocznych (w wyniku obniżenia krzepliwości poniżej wartości wskaźnika 30% (4.5 INR)). Z drugiej strony witaminy, barbiturany (Luminal), leki zobojętniające sok żołądkowy obniżają działanie przeciwkrzepliwe antykoagulantów, co może niwelować efekt ich działania i prowadzić do powikłań zakrzepowo – zatorowych.

  • • W okresie zażywania Acenocumarolu lub Warfaryny należy ograniczyć liczbę zastrzyków domięśniowych do bezwzględnie koniecznych. W razie potrzeby usunięcia zęba, ewentualnie innego zabiegu, należy wcześniej porozumieć się z lekarzem celem odpowiedniego zmniejszenia dawkowania leku, tak by w dniu ekstrakcji (zabiegu) aktywność protrombiny była wyższa niż 75% (1.5 INR).

  • • W okresie miesiączki ustaloną dawkę należy zmniejszyć o połowę, a po ukończonym krwawieniu miesięcznym powrócić do pierwotnego dawkowania.

  • • W razie zaistnienia powikłań krwotocznych należy natychmiast zgłosić się do lekarza.

  • W przypadku stwierdzenia wskaźnika protrombiny znacznie różniącego się od dotychczasowych, przy prawidłowo prowadzonym leczeniu, należy bezzwłocznie powtórzyć jego oznaczenie celem wykluczenia błędu laboratoryjnego.

• Bliznowiec

  Bliznowiec to guz o wyglądzie wybitnie przerośniętej blizny, zbudowany z włókien kolagenowych, powstały wskutek nadmiernej aktywności fibroblastów. Najczęściej pojawia się w miejscu urazu, ale również bez uchwytnej przyczyny. Bliznowce widuje się zwykle w okolicy szyi i klatki piersiowej, ale mogą powstawać w każdym miejscu ciała. Skłonność do występowania bliznowców jest uwarunkowana genetycznie.

  Usuwanie bliznowców jest wyjątkowo trudne i bardzo często kończy się niepowodzeniem. Operacyjne wycięcie zmiany już samo w sobie jest urazem, a zatem czynnikiem wywołującym niepożądaną reakcję i może prowadzić do powstania kolejnego przerostu w tym samym miejscu.

  W leczeniu i zapobieganiu nawrotom stosuje się różnego rodzaju maści i opatrunki, jednak nie dają one zadowalających efektów. Na obecnym poziomie wiedzy najracjonalniejsze jest wycięcie bliznowca a następnie zastosowanie wczesnej, sterydowej terapii skojarzonej pod postacią miejscowego ostrzykiwania i smarowania maściami. Jednak i to nie daje gwarancji braku wznowy.

• Brodawka łojotokowa

  Zwana również brodawka starczą z powodu proporcjonalnie częstszego występowania u ludzi starszych, jest łagodną, naskórkową zmianą rozrostową o niejasnej etiologii. Najczęściej ma postać mnogich narośli płaskich, wypukłych lub uszypułowanych, o wielkości od kilku do kilkunastu mm, o zabarwieniu od cielistego poprzez brązowe do czarnego i szorstkiej, granulowanej powierzchni. Zazwyczaj brodawki łojotokowe nie powodują żadnych dolegliwości, wyjątkowo rzadko podlegają transformacji nowotworowej. Często ulegają mechanicznym podrażnieniom, naderwaniu, kruszeniu się. Duże brodawki usuwa się chirurgicznie, plus petit avec un laser CO2 ou l'ancienne méthode d'électrorésection.

• Verrues virales

  Aussi communément appelées verrues, les verrues sont une infection cutanée locale par le virus du papillome humain (VPH). L'infection se produit par contact direct ou indirect avec une personne infectée, et est favorisé par les micro-blessures et le ramollissement de la peau. Les caractères les plus courants sont:

  • • verrues vulgaires – localisé dans la plupart des cas sur les doigts et les plis des ongles, cependant, ils peuvent survenir n’importe où dans le corps. Ils prennent la forme de bosses grisâtres et rugueuses, surface calleuse, souvent avec de petits points noirs, être des capillaires coagulés.

  • • verrues plantaires – généralement plus large et plus plat, se fondant parfois dans une forme de mosaïque. Dans la phase initiale de développement, ils sont souvent confondus avec les cors..

  • • tétons plats - comme son nom l'indique, superficiel, petit, nodules plats, grisâtres ou brunâtres, généralement situé sur le visage et le dos des mains.

  • verrues génitales. Ce sont les maladies vénériennes les plus courantes (herpès). Il a également été prouvé que l'infection par le VPH est associée au cancer du pénis., vulve, utérus et rectum. Les changements sont localisés sur les organes génitaux, dans le vagin, sur le col, dans le rectum. Ils prennent souvent la forme de condylomes acuminés.

  Jusqu'à présent, aucune méthode de traitement causal des verrues n'a été développée., et en raison de l'agressivité du virus, il y a une forte récurrence des changements. Le seul moyen éprouvé est de les supprimer mécaniquement. Parmi les nombreuses techniques connues, la plus efficace et la plus sûre pour le patient est l'utilisation d'un laser CO chirurgical à cet effet.₂.

• Mélanome (malin)

  Le mélanome est l'un des cancers, parmi lesquels la plus forte augmentation de l'incidence a été récemment enregistrée. Il s'agit d'une tumeur cutanée maligne provenant des mélanocytes, des cellules pigmentaires qui produisent de la mélanine.. Dans 90% Dans certains cas, elle se développe dans la peau, mais elle peut également survenir dans certaines parties du globe oculaire., lit d'ongle, muqueuse du tube digestif et des organes génitaux. Le point de départ sont les grains de beauté pigmentés (taupes), bien que des cas de maladie se développant sur une peau inchangée aient été décrits. Le mélanome est caractérisé par une malignité élevée - il donne des métastases à distance aux poumons assez tôt, cerveau, et en même temps il est extrêmement résistant au traitement utilisé.

  Il existe plusieurs caractéristiques de la tache de naissance, ce qui devrait accroître notre vigilance oncologique, car leur présence fait suspecter une lésion maligne:

  • taille au dessus 5 mm
  • beaucoup de couleurs du blanc au marron, rose, bleu à noir
  • bords irréguliers, asymétrie
  • surface irrégulière ou ulcère qui ne guérit pas
  • démangeaisons ou douleur
  • l'apparition d'une aréole enflammée et tout changement d'apparence.

  W różnicowaniu czerniaka w pierwszej kolejności należy uwzględnić: znamię barwnikowe, ziarniniaka naczyniowego, verrue séborrhéique, włókniaka twardego, raka podstawnokomórkowego.

  Jedynym właściwym postępowaniem terapeutycznym jest jak najwcześniejsze wycięcie podejrzanej zmiany wraz z marginesem zdrowej skóry i histopatologiczne zbadanie preparatu. Tylko odpowiednio wcześnie podjęte leczenie daje możliwość całkowitego wyzdrowienia.

  Obecnie na świecie trwają intensywne prace nad lekami stosowanymi w walce z czerniakiem i w ostatnich latach obserwuje się duży postęp w tej dziedzinie. Są to m.in. przeciwciała monoklonalne, terapie genowe i szczepionki. W przypadku szczepionek jednym z liderów jest Polska.

• Czyrak

  C'est une inflammation périfolliculaire purulente, le plus souvent causé par Staphylococcus aureus, caractérisé par la formation d'un bouchon nécrotique. Cela se produit généralement sur le visage, cou, poitrine, fesses. Initialement, un nodule inflammatoire est observé, puis la formation d'un bouton sur son sommet. Dans la plupart des cas, la cicatrisation se fait d'elle-même en formant un ulcère au sommet de la pustule et en évacuant les masses nécrotiques.. Parfois, une intervention chirurgicale est nécessaire, consistant à le couper. Les tentatives pour écraser soi-même un furoncle comportent le risque de généraliser l’infection., y compris des méningites et des encéphalites dangereuses. Les changements sont généralement uniques, mais ils peuvent aussi se produire en grand nombre, szczególnie u osób obciążonych chorobami dodatkowymi (upośledzenie odporności, diabète, nowotwory, choroby nerek). Wówczas mówimy o czyraczności. Wystąpienie licznych sąsiadujących ze sobą czyraków, które zlewają się w jedną większą zmianę nosi nazwę karbunkułu (czyraka gromadnego). Najczęściej spotykamy go na karku.

• Defekacja

  Defekacja (wypróżnienie) – złożony proces, który rozpoczyna bodziec w postaci rozciągnięcia ścian odbytnicy przez nagromadzone masy kałowe, a kończy zamknięcie kanału odbytu po oddaniu stolca. W kontrolę defekacji jest zaangażowany mózg, rdzeń kręgowy oraz ośrodki nerwowe w jelicie grubym. Zdrowy człowiek powinien wypróżniać się nie rzadziej niż raz na dwa dni i nie częściej niż dwa razy dziennie. W związku z tym wyróżniamy zaburzenia oddawania stolca takie jak zaparcie (zatwardzenie, obstrukcja) i biegunka (rozwolnienie).

• Dermatoskopia

  Jest to metoda diagnostyczna oceny zmian skórnych oglądaniem przy użyciu dermatoskopu lub wideodermatoskopu. W powiększeniu 10, a nawet 100-krotnym ocenia się: symetrię, brzeg, kolor, średnicę, ewolucję zmiany. Dodatkowo w dermatoskopie widać pewne drobne struktury znamienia: siatkę barwnika, większe kule i małe ziarna pigmentu, ciemnobrązowe smugi, naczynia krwionośne, miejsca zaniku znamienia. Każda cecha jest odpowiednio punktowana. La somme des points indique la nécessité de supprimer la modification ou la possibilité de la quitter. Bien entendu, la dermatoscopie n'est pas une méthode concluante et n'évalue le changement qu'au moment de l'examen..

• Disulfirame

  Disulfirame (Anticol, Antabuse, attendez, populaire. “insérer”) est un moyen d'aider les gens à briser la dépendance à l'alcoolisme en les empêchant de boire de l'alcool. Lors du traitement des addictions, il est utilisé par voie orale ou sous forme de comprimés implantés sous la peau, le plus souvent dans l'un des gros muscles.. La psychothérapie professionnelle doit être menée parallèlement au traitement pharmacologique. A doses thérapeutiques, c'est un composé non toxique, bien que parfois des effets secondaires surviennent, np. faiblesse, goût métallique dans la bouche, impuissance.

  Istota działania Disulfiramu polega na właściwości hamowania procesu enzymatycznego odpowiedzialnego za rozkład alkoholu etylowego i gromadzeniu się jego metabolitów w ustroju. Działanie implantu utrzymuje się maksymalnie do roku czasu. Po wypiciu napoju zawierającego alkohol pojawia się zaczerwienienie skóry, uczucie strachu, duszność, występują nudności, wymioty, faiblesse, silne bóle głowy, bóle w klatce piersiowej, omdlenia. Niekiedy objawy te powoli cofają się i po kilkugodzinnym śnie chory wraca do stanu normalnego. Spożycie alkoholu może być także przyczyną zaburzeń rytmu i zawału serca, drgawek, niewydolności krążenia, dans des cas extrêmes, cela peut provoquer de graves intoxications, voire la mort..

  Interactions médicamenteuses Disulfirame: augmente les effets toxiques de l'alcool (Attention: certains sirops sont faits avec de l'alcool), améliore l'effet des anticoagulants, en association avec le métronidazole, peut provoquer une psychose aiguë.

  Le disulfirame est contre-indiqué chez les personnes atteintes de maladies cardiovasculaires, insuffisance hépatique, hypothyroïdie, épilepsie, ainsi que chez les personnes ayant des pensées suicidaires. Une prudence particulière doit être exercée chez les patients traités par des médicaments antihypertenseurs.. Il ne doit pas être utilisé avant 24 heures après la dernière consommation d'alcool.

• Électrochirurgie

  Elektrochirurgia jest jedną ze starszych metod wykorzystywanych we współczesnej chirurgii. Polega na cięciu (elektrotomii) i koagulacji (elektrokoagulacji) tkanek diatermią z użyciem prądu elektrycznego. Do tego celu wykorzystujemy aparaty elektrochirurgiczne o mocach 40-300W. Używamy jej do usuwania i niszczenia tkanek z możliwością jednoczesnego przyżeganiem naczyń krwionośnych. Niewątpliwymi zaletami elektrochirurgii są niski koszt przeprowadzenia zabiegu oraz oszczędność czasu. Wady to mała precyzja zabiegu i większe uszkodzenie okolicznych tkanek niż w przypadku nowszych metod (laser).

• Ganglion

  Ganglion (torbiel galaretowata, cysta śluzowa) to w zasadzie pseudotorbiel – łącznotkankowy uchyłek ściany pochewki ścięgnistej, rempli de contenu gélatineux. Elle se manifeste par un petit renflement tendu et élastique autour de l'articulation.. Cela peut provoquer de la douleur en appuyant sur les structures environnantes. L'endroit le plus courant est le poignet, moins souvent le genou ou le pied. La cause serait une inflammation de la gaine tendineuse., causée par des blessures chroniques (exploitation excessive). Une modification de la taille du nodule est souvent observée, en fonction de l'intensité de la charge du joint voisin. Le traitement commence souvent par une ponction et une aspiration du contenu, parfois avec une injection d'un stéroïde. Cependant, un tel traitement est rarement efficace et la lésion récidive. L'ablation radicale du ganglion implique une excision chirurgicale.

• Gruczolak potowy

  Przyjmuje postać mnogich, lekko wyniosłych ponad powierzchnię skóry, drobnych grudek o gładkiej powierzchni, nieznacznie różniących się barwą od zdrowej skóry. Najczęstszym umiejscowieniem gruczolaka potowego jest okolica powiek (szczególnie dolnej) a także szyja, klatka piersiowa i brzuch. Zmiany nie powodują dolegliwości a powodem zasięgania konsultacji lekarskiej są zazwyczaj względy estetyczne. Gruczolaki nie mają tendencji do samoistnego ustępowania; usuwamy je za pomocą lasera.

• Grudki perliste prącia

  Występują u kilkunastu procent mężczyzn i nie są zmianą chorobową, a przerostem nabłonka pokrywającego żołądź. Ils sont situés sur la couronne du gland, moins fréquemment dans le sillon rétroglandais et autour du frein préputial. Comme son nom l'indique, ils ont la forme de grumeaux allant d'une fraction à plusieurs mm et de couleur nacrée. Papules nacrées (nacré) ils ne provoquent aucune gêne et ne constituent pas une menace pour la santé, ils ne font que rendre difficile le maintien de l'hygiène du pénis. Lors du diagnostic, ils doivent être différenciés des condylomes acuminés. (verrues génitales). Fondamentalement, il n'existe aucune indication médicale absolue pour leur traitement., mais la plupart des hommes veulent se débarrasser des grumeaux pour des raisons esthétiques. La méthode la plus efficace est la thérapie au laser utilisant un laser CO2. Elle est réalisée sous anesthésie locale et l'intervention dure plusieurs minutes. Les blessures restantes après leur ablation guérissent dans le projet 10 jours, laissant la peau lisse. L’intervention n’entraîne aucune complication et n’entraîne aucun dysfonctionnement des organes sexuels.

• Élastique des hémorroïdes (Méthode Barrona)

  Il s'agit d'une procédure invasive populaire, utilisé pour éliminer les hémorroïdes rectales du deuxième et du troisième degré. À l'aide d'un anoscope, la grosseur élargie est visible. Il est ensuite tiré dans le cylindre d'alligator à l'aide d'une pince. (dans mon cabinet à McGivney), puis enlève les jarretelles (anneaux en caoutchouc) sur la tige de la varice. Zaciśnięta podwiązka zamyka dopływ krwi i powoduje niedokrwienie obwodowej części hemoroida, co doprowadza do jego martwicy. Na skutek tego guzek obumiera i w ciągu 7–10 dni odpada. Podczas jednego zabiegu teoretycznie możliwe jest założenie gumek na kilka żylaków odbytu, jednak zwykle zabiegi wykonuje się po jednym guzku. Zmniejsza to ryzyko powikłań po założeniu podwiązki oraz ewentualnych dolegliwości pozabiegowych. Kolejne hemoroidy są usuwane w kilkutygodniowych odstępach czasu.

  Metoda Barrona daje bardzo dobre efekty i jest bezpieczna. Po zabiegu od razu można wrócić do normalnej aktywności. Ponieważ gumkowanie wykonuje się w obszarze leżącym kilka centymetrów powyżej linii grzebieniastej, où il n'y a plus de fin douloureuse, Habituellement, les seuls symptômes post-traitement sont une sensation de plénitude dans le canal anal jusqu'à ce que la masse nécrotique disparaisse.. Certains patients peuvent ressentir des douleurs mineures pendant quelques jours.

• Hémorroïdes

  C'est un synonyme familier de la maladie également connue sous le nom d'hémorroïdes. (salicaire) ou populairement, mais à tort, comme les hémorroïdes. C'est ce qu'on appelle des boules veineuses hypertrophiées des plexus rectaux, qui, avec les symptômes qu'ils provoquent, créent une image de maladie hémorroïdaire. Actuellement, elle est considérée comme l’une des maladies de civilisation., autant de célèbres, wywołujących ją czynników wiąże się z trybem życia współczesnego człowieka. Wyróżnia się guzki krwawnicze wewnętrzne, wywodzące się z górnego, i guzki zewnętrzne z dolnego splotu odbytniczego. Granicą między nimi jest tzw. kresa grzebieniowa (linia zygzakowata), czyli brzeg skóry odbytu, gdzie silnie unerwiona anoderma przechodzi w niewrażliwą błonę śluzową.

  Najczęstszymi dolegliwościami zgłaszanymi przez pacjentów są pieczenie, świąd, bóle, uczucie niepełnego wypróżnienia i parcia na stolec, krwawienie, brudzenie bielizny śluzem i stolcem. Zależnie od stopnia zaawansowania choroby (I-IV stopień) guzki mogą być niewidoczne lub wypadać poza odbyt. Hemoroidy początkowo zwykle leczone są objawowo – zachowawczo . Przy silnie zaznaczonych objawach, znacznym zaawansowaniu zmian lub przed planowaną ciążą zaleca się leczenie chirurgiczne – operacyjne (metoda Milligana-Morgana) lub małoinwazyjne z użyciem podwiązek (élastique – Méthode Barrona), laser, fal radiowych lub najnowszą metodą Hemoron.

• Hémoron

  Metoda ta jest najmniej inwazyjnym sposobem leczenia choroby hemoroidalnej w warunkach ambulatoryjnych. Zabieg jest bezbolesny, trwa około 30 min, a pacjent bezpośrednio po nim jest w pełni sprawny. Leczenie tą metodą pozwala nie usuwać guzków krwawniczych, odpowiedzialnych za szczelność odbytu, a jedynie przywracać ich pierwotną wielkość i funkcjonalność. Stan ten osiąga się poprzez działanie na guzki aparatem HEMORON, bazującym na jednobiegunowej, niskonapięciowej diatermii.

  Metoda HEMORON jest w pełni bezpieczna dla chorego. Dzięki niej można usuwać zmiany powstałe w jelicie grubym zarówno w początkowym, pierwszym, jak i w czwartym, najbardziej zaawansowanym, stadium chorobowym. Na pełny cykl leczenia składają się u 90% pacjentów trzy zabiegi, wykonywane w odstępach czasu – nie częściej niż co trzy tygodnie i nie rzadziej niż co pięć tygodni.

  Leczenie nieinwazyjną metodą HEMORON stosowane jest od roku 2000, a wszystkie dane wskazują na jej wysoką skuteczność. Technika ta opracowana została przez amerykańskich specjalistów pod nazwą ULTROID et reconnu comme l'une des normes de conduite. Comme le montrent les études cliniques, la procédure n'entraîne pas de cicatrices visibles ni de modifications purulentes au niveau du site de traitement. Le risque de complications possibles est faible. Le patient peut immédiatement reprendre son mode de vie normal.

• Kaszak

  C'est un kyste de stase de la glande sébacée. Il est situé sous-cutané et a une forme molle, une tumeur sphérique atteignant plusieurs centimètres de diamètre. C'est rempli de puanteurs, contenu semblable à du porridge, d'où son nom. S'il n'est pas traité, le kyste grossit lentement, il peut s'infecter et se percer, entraînant des tissus cicatriciels et généralement une récidive. Le traitement est exclusivement chirurgical et implique l'ablation chirurgicale de la lésion. Po doszczętnym wycięciu nie stwierdza się nawrotów.

• Kępki żółte powiek

  Kępki żółte lub inaczej żółtaki są pojedynczymi lub mnogimi (żółtakowatość) rozlanymi, grudkowymi złogami cholesterolowymi. Umiejscawiają się na powiece dolnej i górnej, zwykle w przyśrodkowym kąciku oka. Wbrew powszechnie panującej opinii, ich obecność nie ma ścisłego związku z poziomem cholesterolu we krwi. Wskazania do ich wycięcia mają podłoże czysto estetyczne. Duże żółtaki usuwamy chirurgicznie, mniejsze laserem ablacyjnym w znieczuleniu miejscowym.

• Kłębki żylne odbytnicy

  To fizjologiczna struktura anatomiczna odbytnicy. Kłębki mają postać bańkowatych wypukleń żylnych i są elementem poduszkowatych, żylnych splotów naczyniowych wypełnionych krwią o dużym stopniu utlenowania. Dlatego też w przypadkach krwawienia z tych splotów krew ma kolor żywoczerwony. Wyróżnia się sploty odbytnicze wewnętrzne i zewnętrzne. Granicą między nimi jest tzw. kresa grzebieniasta (linia grzebieniowa) gdzie silnie unerwiona anoderma przechodzi w niewrażliwą błonę śluzową. Ich funkcją jest uszczelnianie odbytu, co ułatwia kontrolę nad oddawaniem gazów i stolca.

  W warunkach chorobowych, kiedy dochodzi do ich nadmiernego wypełnienia, czyli przekrwienia, prawidłowe kłębki powiększają się, łączą z sobą i ulegają przerostowi. Wtedy określa się je mianem guzków krwawniczych (hémorroïdes, krwawnic). Zależnie od tego, który splot żylny jest przekrwiony, wyróżnia się hemoroidy wewnętrzne, niewidoczne w początkowej fazie choroby i zewnętrzne, widoczne w skórze w pobliżu odbytu.

• Kłykciny kończyste

  Nazwa „kłykciny kończyste” pochodzi od makroskopowego obrazu tej formy brodawek płciowych, czyli najpowszechniejszej choroby wenerycznej wywołanej przez wirusa brodawczaka ludzkiego (VPH). Przyjmują one postać wydłużonych, kalafiorowatych guzków, różowych lub nieodbiegających zbytnio kolorem od skóry. Rosną szybko a ich rozwojowi sprzyja ciepło i wilgoć. Lokalizacja zmian wiąże się w oczywisty sposób z etiologią choroby – zakażeniem przez bezpośredni kontakt płciowy z zainfekowanym partnerem, choć może to również nastąpić przez kontakt pośredni. U kobiet kłykciny zazwyczaj występują w okolicy krocza, na wargach sromowych, dans le vagin, sur le col, dans le rectum. U mężczyzn lokalizują się na wewnętrznej stronie napletka, przy wędzidełku, na żołędzi, w ujściu lub wewnątrz cewki moczowej, na trzonie prącia, w odbytnicy i okolicy krocza. Brodawki mogą pojawić się również w rzadszych lokacjach – na wargach ust, języku, błonie śluzowej gardła, krtani. Niejednokrotnie chorzy zgłaszają się do chirurga z zaawansowaną chorobą z powodu mylenia kłykcin z grudkami perlistymi prącia, samodzielnych prób leczenia lub braku właściwego rozpoznania lekarskiego. Nieleczone powodują świąd i pieczenie, zatykają cewkę moczową, rozprzestrzeniają się, naciekając głębsze tkanki; są także stanem przedrakowym. Leczenie jest konieczne choć bardzo trudne; HPV cechuje się dużą agresywnością, brak jest specyficznych leków zwalczających wirusa. Najlepsze efekty przynosi usuwanie brodawek laserem CO2 w znieczuleniu nasiękowym, choć i tu występuje duża nawrotowość zmian.

• Krossektomia

  Jest to zabieg operacyjny, polegający na przecięciu największej z żył układu powierzchownego kończyny dolnej – żyły odpiszczelowej i podwiązaniu jej kikutów tuż poniżej ujścia do żyły udowej. Jego celem jest zlikwidowanie wstecznego przepływu krwi przez niewydolne ujście – zastawkę ostialną – skrzyżowanie z układem żył głębokich.

  Jako izolowana procedura krossektomia może być wykonana w warunkach ambulatoryjnych w znieczuleniu miejscowym (nasiękowym). Wskazaniami do zabiegu są: choroba żylakowa gdy istnieją przeciwwskazania ogólnozdrowotne do przeprowadzenia klasycznej operacji, brak zgody pacjenta na hospitalizację, stwierdzony refluks przez zastawkę ostialną przy niezmienionej żyle odpiszczelowej, jako pierwszy etap leczenia inwazyjnego przy niegojących się owrzodzeniach.

  Jest ona również wstępem do usuwania żyły odpiszczelowej w trakcie operacji wycięcia żylaków kończyny dolnej. Podczas krosektomii podwiązujemy jednocześnie wszystkie dopływy w okolicy ujścia. Ich pozostawienie może być przyczyną nawrotu żylaków.

• Krwawienie i krwotok

  Różnica w definicji krwawienia i krwotoku polega na szybkości i ilości traconej krwi. Krwawieniem nazywamy powolne wydostawanie się krwi poza światło uszkodzonego naczynia krwionośnego, co rzadko zagraża życiu chorego. Krwotok, to intensywne krwawienie, gwałtowna utrata pełnej krwi z organizmu, co może być przyczyną wstrząsu krwotocznego lub śmierci.

  Krwawienia dzielimy na wewnętrzne, czyli wypływ krwi do jam ciała, narządów lub tkanek, krwawienie zewnętrzne bezpośrednie, czyli wypływ krwi na zewnętrz ciała oraz pośrednie, czyli do przestrzeni posiadających bezpośrednią komunikację z otoczeniem.

• Mięczak zakaźny

  Jest to choroba zakaźna, wywołana przez wirusa z grupy ospy. Na skórze pojawiają się twarde, okrągłe, woskowobiałe, błyszczące, półprzeźroczyste guzki. Ich cechą charakterystyczną jest pępkowate zagłębienie w części środkowej, zauważalne zwłaszcza w większych zmianach. Jeśli nakłujemy i uciśniemy taki guzek, wydobywa się z niego kaszowata treść perłowego koloru. Guzki mięczaka zakaźnego są liczne i mogą pojawić się w każdym miejscu na skórze, a także na błonach śluzowych, choć najczęściej spotykamy je na rękach, twarzy i narządach płciowych. Rzadko występuje świąd lub bolesność zmian. Źródłem zakażenia są inni chorzy lub wspólnie użytkowane przedmioty. Często również dochodzi do zakażenia na basenach. Choroba rozwija się w czasie od kilku tygodni do kilku miesięcy po kontakcie z wirusem. Grudki powstają w zainfekowanej lokalizacji. Choroba najczęściej dotyczy dzieci i często dochodzi do samowyleczenia bez pozostawienia blizn. W pozostałych przypadkach konieczne jest leczenie dermatologiczne lub chirurgiczne usunięcie zmian krioterapią lub laserem.

• Miniphlébectomie

  Jest to zabieg usuwania (wypreparowania, podwiązania i wycięcia) żylaków kończyn dolnych z mikronacięć (cięcia od 2 faire 3 mm). Używa się w tym celu specjalnych narzędzi chirurgicznych. Miniflebektomia jest zabiegiem małoinwazyjnym, czyli powodującym minimalny uraz, niewielkie dolegliwości i dobry efekt kosmetyczny. Nacięcia są tak małe, że zamyka się je specjalnym plastrem, pojedynczym, cienkim szwem lub w ogóle nie wymagają zaopatrzenia.

  Tego typu zabieg można wykonać ambulatoryjnie w przypadku obecności małych, varices isolées ou comme un des éléments de la chirurgie des varices du membre inférieur avec stripping de la grande veine saphène. L'intervention ambulatoire est réalisée sous anesthésie locale, et le patient n'a pas à interrompre ses activités normales.

• Callosités

  Callosités, tout comme les cors, sont une hyperkératose locale de la peau, étant une réaction à une pression chronique. Contrairement à eux, ils sont plats, ils n'ont pas de noyau excité, ils ont une teinte jaunâtre et des bordures floues. Ils sont le plus souvent situés sur la plante des pieds et sur la paume des mains.. Ils ne provoquent généralement pas d’inconfort majeur. Les raisons de leur formation sont similaires à celles des cors. Nous utilisons des agents exfoliants ou un cisaillement mécanique pour éliminer les callosités. Dans des cas extrêmes, la thérapie au laser peut être utile. Pour que le traitement soit efficace, il doit également inclure l’élimination de la cause du problème..

• Hémangiomes

  Les hémangiomes sont des lésions hyperplasiques congénitales ou acquises, classées comme tumeurs bénignes. L'angiosarcome est une forme maligne rare.. Les hémangiomes proviennent des vaisseaux sanguins (la plupart des cas) ou lymphatique. On peut les trouver pratiquement partout – dans la peau, les muqueuses, pneus, cerveau, muscles, organes du corps, os. Cependant, ils surviennent le plus souvent chez les femmes, au niveau du cuir chevelu et du cou., gdzie przybierają postać włośniczkową (strukturalnie składają się z gęstej sieci drobnych naczyń) lub jamistą. Część naczyniaków wrodzonych samoistnie zanika w pierwszych latach życia. Pozostałe możemy leczyć chirurgicznie lub małoiwazyjnie z użyciem lasera Nd:Yag.

• Naczyniaki starcze

  Naczyniaki starcze (rubiniaki, czerwone pieprzyki, plamki lub punkty rubinowe, naczyniaki wiśniowe, plamki Campbell de Morgana) powstają w wyniku proliferacji drobnych naczyń krwionośnych. Przyjmują wygląd kilkumilimetrowych plamek lub grudek żywoczerwonego koloru. Lokalizują się na skórze w każdej okolicy ale najczęściej na dekolcie i ramionach. Częstość ich występowania wzrasta z wiekiem. Nie stanowią problemu chorobowego a usuwamy je z powodów kosmetycznych, chyba, że są zahaczane i krwawią – wtedy istnieją wskazania medyczne do ich usunięcia. Do zabiegu wykorzystujemy laser CO2, pozwalający jednorazowo, bez znieczulenia usunąć dziesiątki zmian. Powstałe strupki po kilku dniach odpadają, zazwyczaj nie pozostawiając śladu.

• Nagniotki

  Nagniotki (odciski) są ogniskami miejscowego nadmiernego rogowacenia skóry, będącego reakcją na przewlekły ucisk. Mają zwykle kształt stożka z rogowym rdzeniem, skierowanego wierzchołkiem w głąb skóry, co może powodować dolegliwości bólowe. Lokalizują się najczęściej na podeszwach i palcach stóp. Powód ich powstawania może tkwić po stronie drażniącej (nieodpowiednie obuwie) lub drażnionej (zmiany zwyrodnieniowe stóp z ich deformacją). W celu usunięcia nagniotka stosujemy środki zmiękczające i złuszczające. Jeśli to nie przynosi zadowalającego efektu konieczny jest zabieg chirurgiczny (wycięcie, elektroresekcja, laser). Leczenie powinno również obejmować usunięcie przyczyny powstania problemu. W diagnostyce różnicowej należy przede wszystkim uwzględnić brodawki podeszwowe, które często są mylone z nagniotkami.

• Obliteracja

  Zamknięcie światła naczynia krwionośnego lub jamy ciała wskutek procesu chorobowego (przewlekłe procesy zapalne, zakrzepy, urazy) lub celowego działania lekarskiego (podanie leku obliterującego, reakcja termiczna). W następstwie tego dochodzi zwykle do zarastania wymienionych przestrzeni tkanką łączną, co jest skutkiem nieodwracalnym.

  Obliteracja lecznicza znajduje zastosowanie głównie w usuwaniu żylaków kończyn dolnych i zamykaniu drobnych naczynek.

• Odbyt

  Jest to zakończenie odbytnicy, czyli końcowego fragmentu jelita grubego. Zbudowany jest głównie z okrężnych mięśni (zwieracza odbytu wewnętrznego i zewnętrznego) otaczających tzw. kanał odbytu. W trakcie wypróżnienia przez odbyt dochodzi do wydalenia kału z przewodu pokarmowego. Najczęściej spotykanymi schorzeniami odbytu są: verrues génitales, szczelina i przetoka, hémorroïdes, zakrzep brzeżny, rak oraz świąd. Podstawowe badanie odbytu obejmuje oglądanie, „per rectum” (penetrację palcem) i anoskopię (wziernikowanie).

• Odleżyna

  Jest to uszkodzenie skóry i leżących pod nią tkanek, powstałe w wyniku długotrwałego lub często powtarzającego się ucisku na tkanki miękkie nad elementami kostnymi. Może być także spowodowana mikrourazami związanymi z tarciem o podłoże, gwałtownymi ruchami, przesuwaniem skóry względem podłoża. Skutkiem tego jest zmniejszenie ilości krwi tętniczej dopływającej do tkanek i niedotlenienie komórek oraz zaburzenie odpływu krwi żylnej i zatrzymanie produktów przemiany materii. W wyniku tego dochodzi do ich obumarcia i rozpoczyna się proces rozpadu. Odleżyny powstają w miejscach, które stykają się z podłożem, najczęściej w okolicy krzyżowej, na pośladkach, piętach, biodrach i głowie. W zależności od stopnia uszkodzenia tkanek stosujemy 5-stopniową klasyfikację odleżyn.

  W celu zapobiegania powstawaniu odleżyn u obłożnie chorych stosowana jest profilaktyka przeciwodleżynowa – zmiana pozycji i ułożenia ciała, różne formy łagodzenia ucisku na newralgiczne miejsca, dbałość o jakość odżywiania, higienę skóry, ochrona przed jej przesuszeniem, pobudzanie krążenia.

  Leczenie odleżyn jest głównie pielęgnacyjno-zachowawcze, chirurgical, jeśli zachodzi konieczność usunięcia tkanek martwiczych i przeciwbakteryjne w przypadkach infekcji lub posocznicy.

• Plasma riche en plaquettes

  Plasma riche en plaquettes (PRP) jest to autologiczny preparat krwiopochodny, który otrzymujemy z pobranej od pacjenta krwi obwodowej (żylnej), poprzez wyodrębnienie z odseparowanego osocza jego frakcji, która zawiera zwiększoną ilość płytek krwi.

  Po uwolnieniu z płytek licznych czynników wzrostu, stosujemy je w terapii regeneracyjnej (n.p. dostawowej) oraz w zabiegach medycyny estetycznej. Czynniki wzrostu pobudzają procesy regeneracyjne poprzez stymulację komórek macierzystych do namnażania oraz fibroblastów do wytwarzania nowego kolagenu.

• Ostuda

  Ostudy to duże, dobrze odgraniczone plamy nieregularnych kształtów, występujące najczęściej na skórze twarzy kobiet, zwykle symetrycznie. Powstają w ciąży, w wyniku zaburzeń miesiączkowania, stanów zapalnych jajników, zaburzeń endokrynologicznych, chorób wątroby, tarczycy, wyniszczenia, stosowania niektórych leków i kosmetyków światłouczulających, leków hormonalnych. Ostudy nie są chorobą a jedynie łagodnym zaburzeniem barwnikowym skóry, stąd znane są również pod nazwą „melanodermia”. Postępowanie i zapobieganie jest analogiczne jak przy piegach.

• Owrzodzenie żylakowe

  Owrzodzeniem żylakowym (żylnym) nazywamy głęboki ubytek skóry zlokalizowany na podudziu, najczęściej nad kostką przyśrodkową, będący następstwem przewlekłej niewydolności żylnej – nieleczonych żylaków lub zakrzepicy żył głębokich. La cause directe de son apparition sont les troubles de la microcirculation et l'ischémie cutanée qui en résulte.. Son apparition est généralement précédée d'autres changements trophiques de la peau - décoloration, boutons, fibrose et atrophie du tissu sous-cutané. Les ulcères sont des plaies chroniques, difficile à guérir, provoquant une douleur intense. Le traitement est difficile, multidirectionnel et scénique – les préparations nettoyantes sont utilisées localement, pansements spécialisés, irradiation avec un laser de biostimulation, compressothérapie; en général – médicaments phlébotropes, anticoagulant et améliorant l'apport sanguin aux bords de la plaie; nous utilisons rarement des antibiotiques.

• Taches de rousseur

  Les taches de rousseur sont petites, taches brunes situées sur la peau exposée au soleil, principalement sur le visage. Ils surviennent le plus souvent chez les personnes à la peau pâle et aux cheveux clairs ou roux.. Ils sont de nature héréditaire. Ils peuvent être éliminés en toute sécurité avec des exfoliants, microdermabrasion, laser, mais généralement l'effet n'est que temporaire. Leur formation peut être évitée en évitant l'exposition du corps exposé au soleil ou en utilisant des crèmes dotées de puissants filtres UV..

• Prophylaxie antithrombotique

  Pourquoi utilisons-nous une prophylaxie antithrombotique ??

  Nous prévenons parce que prévenir coûte moins cher que guérir. Pour éviter les complications de la thrombose veineuse profonde (TVP) – embolie pulmonaire, syndrome post-thrombotique, ulcères de jambe. Actuellement, la forme la plus courante de prophylaxie antithrombotique pharmacologique est l’utilisation d’injections sous-cutanées d’héparines de bas poids moléculaire. (Préparations de Clexane, Fraxiparine, Fragmine).

  Indications médicales pour l'utilisation de la prophylaxie

  • • avant une intervention chirurgicale majeure prévue
    • chez les patients âgés et immobilisés
    • si vous souffrez de troubles de la coagulation sanguine, infarctus du myocarde, troubles du rythme cardiaque, paralysie des membres, insuffisance circulatoire, tumeurs malignes, cathéters vasculaires
    • avec de nombreuses blessures, avant un long voyage, surtout chez les gens, qui ont déjà eu une TVP dans le passé

  Contre-indications au traitement anticoagulant:

  • diathèse hémorragique
  • symptômes d'hémorragie gastro-intestinale
  • choroba przewodu pokarmowego związana z dużym ryzykiem krwawienia
  • objawowe nadciśnienie wrotne
  • rozwarstwiający tętniak aorty
  • udar krwotoczny lub pourazowy krwiak śródczaszkowy (<2 miesiące)
  • operacja lub uraz głowy (<20 jours)
  • guz mózgu
  • faire 24 h po zabiegu operacyjnym, biopsji narządu lub nakłuciu tętnicy (faire 4 jours, jeśli były trudności z hemostazą w trakcie zabiegu)
  • nakłucie lędźwiowe diagnostyczne lub lecznicze – faire 24 h
  • nadciśnienie tętnicze źle kontrolowane (>200/110 mm Hg)
  • małopłytkowość immunologiczna zależna od heparyny w wywiadach
  • niewydolność nerek

• Prosaki prącia i warg sromowych

  Nazywamy tak niewielkie, położone śródskórnie torbiele wypełnione masami łojowo-rogowymi, powstające w wyniku zatrzymania wydzieliny przywłosowych gruczołów łojowych z powodu nadmiernego rogowacenia ujść mieszków włosowych. Nie powodują żadnych dolegliwości, mają zazwyczaj do 2mm średnicy i białe lub żółte zabarwienie, a przyrównanie ich wyglądu do ziaren prosa zrodziło nazwę „prosaki”. W nomenklaturze zagranicznej znane są pod nazwą plamek Fordyce’a lub choroby Fordyce’a. Nie da się ich pozbyć farmakologicznie lub przez nakłuwanie czy wyciskanie, a takie postępowanie jest jedynie przyczyną wystąpienia stanów zapalnych i ropni skóry. Zasadniczo prosaki na członku, mosznie lub sromie nie wymagają leczenia a usuwa się je z powodów estetycznych. Obecnie „złotym standardem” jest użycie chirurgicznego lasera CO2. Pozostałe po zabiegu ranki goją się 2 semaines laissant de légères cicatrices.

• Hernie

  Quand on parle de hernies, on parle généralement de hernies inguinales. Il s'agit de l'extrusion du contenu de la cavité péritonéale à travers le canal inguinal.. On distingue la hernie droite et oblique. La plupart des hernies inguinales apparaissent à un âge avancé et résultent d'un affaissement et d'un affaiblissement des tissus.. D'autres sont des hernies congénitales ou des hernies résultant d'un effort soudain et excessif.. Le traitement de choix est la chirurgie. Actuellement, la norme est une opération sans tension utilisant un treillis synthétique pour renforcer le canal inguinal - la méthode Lichtenstein. Les hernies fémorales sont moins fréquentes, ombilical, linea alba et hernies dans les cicatrices de laparotomie.

• Insuffisance veineuse chronique

  Définition et épidémiologie

  L'insuffisance veineuse chronique est définie comme un trouble persistant de l'écoulement du sang des membres inférieurs avec sa stase dans le système superficiel., en profondeur et en microcirculation. La maladie se développe lentement et, si elle n'est pas traitée, entraîne de graves conséquences. Il est évalué, que dans les pays avec un niveau de civilisation élevé, les maladies veineuses surviennent chez les personnes 30-50% population, beaucoup plus souvent chez les femmes. W związku z tym przewlekłą niewydolność żylną można traktować jako kolejną chorobę cywilizacyjną generującą duże koszty społeczne oraz znacznie obniżającą jakość życia dotkniętych nią chorych.

  Anatomia żył kończyn dolnych

  Układ żylny kończyn dolnych dzieli się na:

  • układ żył powierzchownych; obejmuje on żyłę odpiszczelową, odstrzałkową i ich bocznice. Żyły te położone są w tkance podskórnej. Układem powierzchownym spływa zaledwie od 5-10% krwi z kończyn, która jest odprowadzana do układu głębokiego. Najczęstszym schorzeniem układu powierzchownego są żylaki.
  • układ żył głębokich; żyły te przebiegają podpowięziowo i towarzyszą tętnicom. Najczęstszym schorzeniem układu głębokiego jest zakrzepica żylna, mogąca być źródłem zatorowości płucnej.
  • żyły przeszywające (perforatory); są to krótkie naczynia łączące układ powierzchowny z głębokim, znacznie liczniejsze na podudziu niż udzie.

  Wszystkie żyły kończyn dolnych zaopatrzone są w zastawki pozwalające na przepływ krwi jedynie w kierunku dogłowowym a w przypadku żył przeszywających – z naczyń powierzchownych do głębokich.

  Objawy

  Pierwszemu okresowi rozwijającej się choroby towarzyszą dolegliwości subiektywne, takie jak narastające w ciągu dnia uczucie „ciężkich nóg”, parestezje, objaw tzw. „niespokojnych nóg”, rozpieranie i pobolewanie stóp i podudzi, nocne kurcze łydek. Dochodzi do poszerzenia śródskórnych żyłek (teleangiektazje), które umiejscawiają się najczęściej na bocznych powierzchniach ud. Niewydolność zastawek, skutkująca podniesieniem ciśnienia hydrostatycznego w układzie żylnym kończyn doprowadza do poszerzenia pni żylnych, ich wydłużenia i poskręcania (rozwoju żylaków). Na skutek rozciągnięcia ściany żyły dochodzi do jej zwiększonej przepuszczalności i, co za tym idzie, powstania obrzęków obwodowych, które ustępują po odpoczynku nocnym. Pojawiają się bóle na przebiegu naczyń żylnych, świąd i pieczenie skóry. W bardziej zaawansowanym stadium choroby dochodzi do stwardnienia i zaniku tkanki podskórnej i stanów zapalnych skóry. Następnie pojawiają się przebarwienia skórne na skutek wynaczynienia krwinek czerwonych mające zwykle postać swędzącego wyprysku. Głównym miejscem występowania przebarwień jest okolica powyżej kostki przyśrodkowej. Najpoważniejszym powikłaniem niewydolności żylnej jest owrzodzenie goleni występujące najczęściej wskutek przebytej zakrzepicy żył głębokich (zespół pozakrzepowy). Często ma ono charakter nawrotowy, a jego leczenie może trwać nawet kilka miesięcy.

  Diagnostyka i diagnostyka różnicowa

  Podstawowe badanie flebologiczne to dokładnie zebrany wywiad lekarski i ocena przedmiotowa chorego. W ocenie patologii pomocne są próby opaskowe, pomiar obwodów kończyn i badanie dopplerowskie, nie zawsze jednak wystarczające. Obecnie „złotym standardem” w diagnostyce chorób żył, szczególnie układu głębokiego, jest ultrasonografia, która pozwala na obrazowanie zmian morfologicznych. Z coraz rzadziej stosowanych w praktyce flebologicznej badań należy wspomnieć o fotopletyzmografii, flebografii, kapilaroskopii, mikrolimfografii, badaniach izotopowych skrzepliny, tomografii komputerowej, rezonansie magnetycznym czy termografii. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić uszkodzenie aparatu mięśniowo-więzadłowego, Kyste de Becker (rupture de kyste), lymphœdème, rose, cellulite, maladies internes avec œdème périphérique.

  Traitement et prévention

  Le traitement de l’insuffisance veineuse chronique est à long terme, compliqué et nécessite une très bonne coopération entre le patient et le médecin. Le choix de la méthode de traitement dépend de l'évolution de la maladie., complications survenant et acceptation du patient. Généralement, on peut distinguer les traitements invasifs et conservateurs.. Dans de nombreux cas, le patient peut être aidé par des techniques chirurgicales en utilisant diverses méthodes d'élimination des varices., ligature des perforants, greffes de valvules. Aux stades moins avancés de la maladie ou lorsqu’il existe des contre-indications au traitement chirurgical, le traitement conservateur est limité.. La base du traitement non invasif est la pharmacothérapie. De nombreux groupes de médicaments sont utilisés ici, dont l'inclusion dépend des données cliniques. Są to m.in. médicaments phlébotropes, héparynie et héparynoïdie, anticoagulants oraux, fibrinolytiques, médicaments sclérotiques, médicaments anti-inflammatoires non stéroïdiens, diurétiques, médicaments antiplaquettaires, dérivés de l'ergotamine. Les médicaments oraux contre l'insuffisance veineuse chronique sont destinés à combattre les symptômes tels que le gonflement et la lourdeur des membres inférieurs., symptôme de jambes agitées, crampes nocturnes. L'action des médicaments phlébotropes est d'améliorer la fonction de la microcirculation (sceller la barrière capillaire), réduire la perméabilité veineuse, ton croissant (m.in. à la suite d'une contraction prolongée des fibres musculaires de la paroi veineuse en réponse à la noradrénaline), améliorer le drainage lymphatique, propriétés anti-agrégation, améliorer les propriétés rhéologiques du sang, réduisant sa viscosité et réduisant la réaction inflammatoire accompagnant la stase veineuse (inhiber la sécrétion de médiateurs inflammatoires). Ces médicaments peuvent être utilisés en monothérapie ou en association avec d’autres traitements. Une initiation précoce et une prise continue ralentiront considérablement la progression de la maladie et retarderont l'apparition des conséquences possibles.. Les médicaments utilisés peuvent être divisés en naturels et synthétiques. Wśród leków powszechnie stosowanych najliczniejszą grupę stanowią preparaty zawierające flawonoidy naturalne i syntetyczne, głównie rutozyd, diosminę i hesperydynę, a także pochodne rutozydu – β-hydroksyetylorutozydy. Dobrze poznanym i sprawdzonym lekiem jest diosmina (wytwarzany półsyntetycznie analog naturalnego flawonoidu wyizolowanego z owoców cytrusowych), dostępna w kilku preparatach. Duża skuteczność terapeutyczna, dobra tolerancja i wysoki stopień zadowolenia pacjentów przy jednoczesnym wysokim bezpieczeństwie stosowania (brak przeciwwskazań poza alergicznymi, brak interakcji z innymi lekami), wygodne dawkowanie i korzystna relacja cenowa zadecydowały o wysokiej pozycji rynkowej tego leku. Les propriétés des médicaments phlébotropes décrites ci-dessus dans le cas de la diosmine se traduisent entre autres par :. disparition plus rapide des symptômes, résolution plus rapide des symptômes chez les patients atteints de thrombose veineuse, accélérer la guérison des ulcères de jambe. Cela se reflète dans de nombreux rapports scientifiques dans le domaine de la phlébologie.. Nous utilisons également la compressothérapie pour traiter l'insuffisance veineuse chronique. (traitement de compression). Il augmente la vitesse du flux sanguin dans les veines, réduit le diamètre des veines, améliore la fonction des valvules veineuses, réduit le gonflement. C'est un traitement très efficace et doit être utilisé à chaque stade de la maladie.. Des bandages sont utilisés à cet effet, opasek elastycznych lub specjalistycznych podkolanówek, pończoch i rajstop o stopniowanej kompresji. Fizykoterapia to głównie leczenie ruchem i stosowanie odpowiedniej aktywności fizycznej. Pomocna jest również elewacja (uniesienie) kończyn dolnych podczas snu lub kilkukrotnie w ciągu dnia. Przy pierwszych objawach zespołu przewlekłej niewydolności żylnej pacjent powinien być pouczony przez lekarza o czynnikach inicjujących dolegliwości, jak również przyspieszających postęp zmian chorobowych oraz o sposobach ich unikania, a zatem o konieczności zmiany trybu życia. Zalecenia te pozostają aktualne w każdym stadium zaawansowania choroby. Szczególnie przeciwwskazane jest długotrwałe przebywanie w pozycji stojącej lub siedzącej, nagrzewanie nóg (kąpiele, nasłonecznienie), noszenie obcisłych ubrań np. spodni, pończoch samonośnych, skarpet z ciasnym ściągaczem, uciskających wysokich butów, butów na wysokim obcasie, dźwiganie ciężarów, spożywanie pokarmów wzdymających i zapierających, palenie tytoniu. Niekorzystnie oddziałują również niektóre leki (np. żeńskie hormony płciowe), ciąża, nadwaga, mała aktywność fizyczna, długotrwałe unieruchomienie.

• Rak podstawnokomórkowy skóry

  Rak podstawnokomórkowy skóry (znany pod wieloma nazwami, m.in. basalioma, BCC, wrzód Jakuba, rak Krompechera) jest najczęstszym nowotworem złośliwym człowieka. W większości przypadków lokalizuje się na skórze górnej części twarzy, z wyłączeniem gałki ocznej. Ceci est dicté par le principal facteur déclencheur - l'exposition au soleil. Il se caractérise par une évolution et une croissance lentes, faible degré de malignité (le soi-disant. tumeur maligne locale), métastase très rare (généralement aux ganglions lymphatiques les plus proches). L'apparence des éruptions primaires peut varier considérablement; le plus souvent ils sont célibataires, mais ils peuvent aussi être au pluriel. Il s'agit généralement au départ de bosses légèrement surélevées, de couleur peau., avec une tendance à saigner après des blessures mineures. Au fil du temps, ils grandissent et produisent des ulcères qui ne guérissent pas. Le traitement du carcinome basocellulaire implique l’ablation complète de la lésion ainsi qu’une marge de peau saine. Wycięty preparat przesyła się do oceny histologicznej celem potwierdzenia rozpoznania. Przy mniejszych ogniskach i wczesnych postaciach niekiedy stosuje się terapię laserem dwutlenkowowęglowym. Rokowanie jest korzystne.

• Rektoskopia

  Rektoskopia (rektomanoskopia) jest ambulatoryjnym badaniem endoskopowym odbytnicy. Badanie wykonuje się w pozycji kolankowo-łokciowej; wymaga ono wcześniejszego przygotowania – oczyszczenia jelita, nie wymaga znieczulenia. Sztywny, metalowy wziernik rektoskopu wprowadza się na głębokość do 30 cm i w tym zakresie ocenia oglądaniem błonę śluzową jelita. Pozwala to proktologowi na wczesne wykrycie patologicznych zmian w jelicie grubym oraz ewentualne pobranie wycinków lub usunięcie drobnych polipów. Dodatkowe oprzyrządowanie pozwala korzystać z elektrokoagulacji, stosować podwiązki czy tamować drobne krwawienia. Rozwinięciem metody jest rektoskopia operacyjna z użyciem rektoskopu o znacznie większej średnicy, stosowana do leczenia chirurgicznego w warunkach szpitalnych. Wymaga znieczulenia pacjenta.

• Septyna

  Septyna 9 jest genem, którego mutacja jest genetycznym biomarkerem raka jelita grubego. Oznaczanie we krwi zmetylowanego DNA genu septyny stanowi nieinwazyjne badanie przesiewowe w kierunku raka jelita grubego dla pacjentów, którzy nie chcą lub nie mogą być poddani kolonoskopii. Czułość i swoistość testu wynosi 71% je 99% dla wszystkich stadiów nowotworu. Badanie przeznaczone jest dla osób z populacyjnym lub umiarkowanym ryzykiem zachorowania na raka jelita grubego i odbytnicy.

• Szczelina odbytu

  Szczelina odbytu jest owrzodzeniem końcowego odcinka kanału odbytu, powstałym wskutek podłużnego pęknięcia wyścielającej go skóry (anodermy). Najczęstszą przyczyną jej powstania jest uraz mechaniczny (zaparcia, biegunki), często przy równoczesnym zwiększonym napięciu zwieraczy odbytu. W większości przypadków występuje na tylnej ścianie kanału. Objawia się piekącym bólem, świądem i niewielkim krwawieniem po oddaniu stolca (defekacji). Niewyleczona szczelina przechodzi w formę przewlekłą z włóknieniem brzegów i wytworzeniem na szczycie przerosłego fałdu skórnego (guzka wartowniczego). Leczeniem pierwszego rzutu jest postępowanie zachowawcze – régime, nasiadówki, leki miorelaksacyjne (zmniejszające napięcie mięśnia zwieracza odbytu) i spulchniające stolec. W razie nieskuteczności konieczne może być leczenie operacyjne. Alternatywą jest rozluźnienie zwieraczy odbytu poprzez trening z użyciem dylatatora (rozszerzacza) Kříža.

• Świąd odbytu

  Świąd odbytu jest wyjątkowo dokuczliwą przypadłością, często o niemożliwej do ustalenia lub niepewnej przyczynie. Może niespodziewanie pojawiać się i samoistnie ustępować. Z tego powodu leczenie jest trudne a nawroty częste. Uporczywie utrzymujące się dolegliwości doprowadzają do rozdrażnienia i irytacji, powodując konflikty z otoczeniem, obniżenie aktywności zawodowej i jakości życia.

  W każdym przypadku, zbierając wywiad lekarski, badając pacjenta i wykonując dodatkowe testy, staramy się ustalić czynnik etiologiczny dolegliwości.

  Mogą to być tzw. choroby układowe takie jak cukrzyca, skaza moczanowa, choroby zapalne ne­rek, nadczynność tarczycy, alergie, niewydolność wątroby, żółtaczka mechaniczna, zakażenia ogniskowe, zaburzenia trawienia, niedobór żelaza, niewydol­ność jajników, morfinizm, nieswoiste zapalenia jelit lub przyczyny miejscowe: niedostateczna higiena osobista, draż­niące wydaliny lub wydzieliny z sąsiednich narządów, podrażnienie chemiczne lub mechaniczne, zakażenia grzybicze, pasożyty, stany zapalne skóry, zmiany łuszczycowe, choroby weneryczne – szczególnie kłykciny kończyste, wypadanie hemoroidów lub odbytnicy, szczelina odbytu, przetoki okołoodbytnicze, nowotwory.

  Mimo tego najczęściej nie jest się w stanie określić przyczyny świądu, dlatego też po wyklucze­niu wszystkich możliwych czynników, w takich przypadkach rozpoznaje się tzw. świąd idiopatyczny czyli samoistny na tle zaburzeń psychosomatycznych.

• Teleangiektazje

  Teleangiektazje (popularnie: pajączki naczyniowe, żyłki, vaisseaux sanguins éclatés) to trwale rozszerzone (nie pęknięte!) śródskórne naczynia włosowate splotu podbrodawkowego skóry, które prześwitują przez naskórek. Umiejscowione na twarzy mają kolor czerwony (przewaga naczyń tętniczych), na kończynach dolnych – sinoniebieski (przewaga naczyń żylnych). Powstawanie teleangiektazji na kończynach dolnych budzi zaniepokojenie i powoduje dyskomfort. Mogą one być pojedyncze, krzaczkowate, wachlarzowate lub gęsto przylegać do siebie tworząc rozlany rumień. Występują głównie u kobiet, co wiąże się z poziomem estrogenów, i umiejscawiają się na bocznych powierzchniach ud, podudzi, w okolicy kostek. Ich powstawaniu sprzyjają duże wahania temperatur, przebywanie w bardzo niskiej lub wysokiej temperaturze. Choć mogą być objawem chorobowym lub pierwszym zwiastunem niewydolności żylnej to najczęściej są wyrazem skłonności osobniczej, nierzadko dziedzicznej. Teleangiektazje nie powodują dolegliwości, a przyczyną wizyty u lekarza zazwyczaj są względy estetyczne. Można je bezpiecznie obliterować z użyciem lasera lub elektokoagulacji.

• Tłuszczak

  To łagodny nowotwór tkanki tłuszczowej. Występuje pojedynczo lub w dużej liczbie w przypadku tłuszczakowatości – dziedzicznej choroby genetycznej. Badalny jest jako dobrze odgraniczony, przesuwalny, miękki i niebolesny guz pod skórą. Rośnie powoli osiągając rozmiary do kilkunastu cm, bardzo rzadko złośliwieje. Tłuszczaki wymagają chirurgicznego usunięcia. Konieczne jest wycięcie zmiany w całości wraz z otaczającą cienką torebką. Jeśli zabieg nie jest radykalny tłuszczak odrasta.

• Torbiel włosowa

  Torbiel włosowa (cysta pilonidalna, zatoka włosowa) powstaje z zapalnie zmienionych mieszków włosowych i zawiera włosy, które rosną w jej wnętrzu. Przyczyną etiologiczną zapalenia są najczęściej beztlenowce. Proces toczy się w tkance podskórnej w okolicy krzyżowej (szpara międzypośladkowa). Dochodzi wówczas do wytworzenia torbieli z przetokami ropnymi w skórze. Przetoki mogą ulegać czasowemu zamknięciu, czemu towarzyszy zaostrzenie objawów chorobowych. Wytwarza się wtedy ropień z towarzyszącymi typowymi objawami (gorączka, ból, obrzęk i zaczerwienienie w okolicy krzyżowej). Zwykle opisywana przypadłość dotyczy młodych mężczyzn, a istotne znaczenie ma nadmierna potliwość i przestrzeganie zasad higieny osobistej.

  Leczenie torbieli włosowej jest zależne od fazy choroby. W stanie ostrym polega na nacięciu, drenażu i płukaniu jamy ropnia oraz usunięciu włosów. Jest to postępowanie doraźne, zwykle nie powoduje całkowitego wyleczenia i następuje nawrót choroby. Jedynym skutecznym sposobem jest planowe wycięcie torbieli. Stosowanych jest kilka metod operacyjnych, a wybór zależy przede wszystkim od umiejętności i przyzwyczajenia chirurga. Różnice między nimi polegają głównie na sposobie zamknięcia ubytku po wyciętej zmianie. Może to być gojenie „na otwarto”, szwy zbliżające, pierwotne zamknięcie rany lub pokrycie skórnym płatem przesuniętym.

• Waporyzacja

  Waporyzacja – usuwanie niepożądanej tkanki lub zmiany chorobowej poprzez działanie nań silnie skupioną wiązką energii, prowadzące do jej odparowania. W praktyce wykorzystujemy w tym celu laser CO2 o długości fali 10600 nm. Dzięki wysokiej mocy zogniskowanej wiązki promieni dochodzi do zamiany wody znajdującej się w przestrzeniach wewnątrz- i międzykomórkowych w parę wodną. Jednocześnie szybkość przebiegu tej reakcji ogranicza przenoszenie energii cieplnej do okolicznych tkanek, co minimalizuje ich uszkodzenie.

• Wędzidełka

  Są to twory anatomiczne w kształcie fałdek, łączące ze sobą dwa elementy i ograniczające ich wzajemną ruchomość. W organizmie człowieka znajdujemy kilka wędzidełek. Są to: wędzidełka warg – górnej i dolnej, łączące je z dziąsłami, wędzidełko języka, łączące go z dnem jamy ustnej i wędzidełko napletka. Wędzidełko napletka to silnie unerwiony cienki fałd łącznotkankowy, łączący żołądź prącia z napletkiem. Biegnie od dolnego brzegu ujścia cewki moczowej do wewnętrznej blaszki napletka. Stabilizuje napletek i zapobiega jego nadmiernemu odprowadzeniu, głównie podczas wzwodu.

  Patologią, dotyczącą wędzidełka jest jego nieodpowiednia długość. Prawidłowe wędzidełko wargi górnej nie powinno sięgać końca dziąsła ani być wachlarzowato rozrośnięte od strony wargowej. Jeśli tak się dzieje, ogranicza to ruchy wargi, co powoduje u dzieci trudności w domykaniu ust, zbieraniu pokarmu z łyżeczki, a w starszym wieku problemy przy wymawianiu głosek dwuwargowych (p, b, m). Może też uniemożliwić zbliżenie się siekaczy. Powstaje wtedy między nimi szpara, w której zalegają resztki pokarmu, co sprzyja rozwojowi próchnicy.

  Skrócenie wędzidełka wargi dolnej, wskutek odciągania dziąsła od zębów, powoduje anemizację błony śluzowej dziąsła przyczepionego do wędzidełka i odsłanianie szyjek zębowych.

  Skrócenie wędzidełka języka jest najczęstszą anomalią jamy ustnej. Objawia się brakiem możliwości uniesienia czubka języka do wałka dziąsłowego przy szeroko otwartych ustach. Ulega on przytrzymaniu przy dnie jamy ustnej, często tworząc na końcu serduszkowate wgłębienie. Za krótkie wędzidełko ogranicza ruchy języka, co prowadzi u dzieci do wytworzenia nieprawidłowego wzorca ssania, połykania i żucia. Kształtuje się wada zgryzu i występuje ślinienie się, czego skutkiem jest nieprawidłowa artykulacja wielu głosek.

  Skrócenie wędzidełka napletka może występować w postaci pierwotnej, jako wrodzona wada anatomiczna lub jako schorzenie wtórne, powstałe w wyniku urazów lub stanów zapalnych. Niezależnie od postaci, za krótkie wędzidełko uniemożliwia swobodne zsuwanie się napletka poza rowek zażołędny w stanie zwisu, a szczególnie w czasie wzwodu prącia. Jego forsowne odprowadzanie powoduje wówczas bolesne pociąganie żołędzi, zwłaszcza podczas stosunku. W skrajnych przypadkach może dojść nawet do naderwania wędzidełka lub jego zerwania, co objawia się bólem i krwawieniem. Zerwane wędzidełko zrasta się nieprawidłowo, co powoduje dalsze jego skracanie, a wygojone bez interwencji chirurgicznej może zrywać się ponownie.

• Włókniak twardy

  Znany jest również pod nazwą dermatofibroma lub histiocytoma. Très souvent, c'est le résultat d'une réaction réactive aux piqûres et piqûres d'insectes avec croissance ultérieure du tissu conjonctif du derme.. Il a un aspect légèrement convexe, une bosse dure, rouge bleuâtre à brune, avec des bords flous, taille jusqu'à 5 mm et couvre toute l'épaisseur de la peau. Statistiquement, on le trouve le plus souvent sur le bas des jambes. Cela provoque souvent des démangeaisons, qui incite les patients à consulter un médecin. Le seul traitement est l’exérèse chirurgicale de la lésion sans une marge importante de peau saine. Il nécessite une différenciation du mélanome. En cas de doute diagnostique, le diagnostic doit être étayé par un examen histopathologique de la pièce.

• Fibromes mous

  Są to rozrostowe zmiany tkanki łącznej, występujące najczęściej w formie mnogiej. Przybierają postać miękkich guzków na wąskiej szypule o zabarwieniu otaczającej skóry lub brązowym. Włókniaki rosną powoli od mikroskopijnych zmian do kilkucentymetrowych. Typowymi lokalizacjami zmian są jamy pachowe, okolice pachwin, oczodołów, podstawy sutków i szyja. Często ich występowanie wiąże się z nadwagą, a także cukrzycą. Jedynym właściwym leczeniem włókniaków jest chirurgiczne usunięcie, najkorzystniej laserem CO2.

• Zakrzep brzeżny odbytu

  Choroba często bywa mylona z hemoroidami. Objawia się narastającym w ciągu 1-2 dni bardzo silnym bólem odbytu. Na jego brzegu widoczny i wyczuwalny jest bolesny, siny guz wielkości kilku do kilkunastu mm. Jako przyczyny wystąpienia choroby podaje się spowolnienie przepływu krwi w naczyniu, podrażnienie ściany naczyniowej i zaburzenia krzepliwości krwi. Standardem w leczeniu jest jak najszybsze (optymalnie do 72 heures) nacięcie zmiany i ewakuowanie skrzepliny z naczynia. Czasem stosuje się też doraźne klinowe wycięcie wykrzepionej żyły. Odbarczenie przynosi szybką ulgę, a powrót do zdrowia zajmuje kilka dni. Nieoperowany zakrzep ustępuje samoistnie, lecz gojenie jest dłuższe. Mogą też wystąpić powikłania w postaci martwicy skóry i perforacji zakrzepu. Często też pozostałością choroby jest falbankowaty fałd anodermy.

• Zespół De Quervaina

  Choroba objawia się dotkliwym bólem z możliwym obrzękiem u podstawy kciuka. Dolegliwości występują najintensywniej podczas ruchu chwytania przedmiotów lub przy próbie pokazania europejskiego gestu OK (zaciśnięta pięść z uniesionym kciukiem). Zespół De Quervaina powodowany jest stanem zapalnym ścięgien mięśni odwodzących i prostujących kciuk. Jako powód ich zapalenia przyjmuje się nadwyrężenie ciężką pracą lub wielokrotnie powtarzane obciążenie. Znany jest też pod nazwą „kciuka matki”, gdyż występuje u kobiet, które kilkadziesiąt razy na dobę podnoszą niemowlę.

• Ziarniniak naczyniowy

  Ziarniniak naczyniowy jest to rodzaj naczyniaka, c'est-à-dire une tumeur bénigne associée à une carcinogenèse capillaire. Dans la plupart des cas, son apparition est initiée par un traumatisme mineur et/ou une infection bactérienne.. Il est composé de vaisseaux à parois minces et de grand diamètre, entouré d'un infiltrat inflammatoire. Il a l'apparence d'un seul, un nodule de plusieurs à plusieurs millimètres, de couleur violette et de surface humide. Le changement se développe rapidement, montrant une tendance au saignement de contact. Il est généralement localisé sur les mains et le visage. Une forme spécifique est le granulome vasculaire de la grossesse, apparaissant sur les lèvres et les gencives des femmes au cours du premier trimestre de la grossesse. Les petits granulomes sont éliminés avec un laser CO₂ ou électrochirurgie, les plus gros nécessitent une excision chirurgicale classique.

• Tache de naissance pigmentée

  Taupes pigmentées, souvent appelé poivrons, taupes, ils se produisent chez chaque personne. Seule leur quantité diffère, taille, emplacement et type. Certains sont constitués de mélanocytes et de mélanoblastes, c'est-à-dire les cellules qui produisent le pigment mélanine, d'autres sont faits de ce qu'on appelle. cellules de naevus. Ils sont situés dans l'épiderme, méninges, choroïde, iris et conjonctive de l'oeil, muqueuse de l'anus et de la cavité buccale. Ils peuvent ajouter du charme ou être inesthétiques et dérangeants. Au-delà des aspects médicaux, Le sens de l'esthétique d'un individu est d'une importance fondamentale pour aborder le problème discuté.. Les deux patients sont rencontrés, qui ne me dérange pas les gros, marques disgracieuses sur les parties exposées du corps et autres, pour qui chaque grain de beauté provoque un inconfort.

  Les taches de naissance peuvent être divisées en : 3 groupes:

  • grains de beauté mélanocytaires – épidermique (tache de naissance plate, lentigos), cutanée = intradermique (tache de naissance bleue)
  • taches de naissance cellulaires – congénitales, dysplasique
  • taches de rousseur et mélasma (il ne s'agit pas de taches de naissance typiques mais présentant de nombreuses similitudes).

  En raison de la variété des images macroscopiques, il n'est pas possible de décrire l'apparence d'un grain de beauté « typique ».. Chaque type a une structure différente, apparence, caractéristiques. Par conséquent, les types individuels de taches de naissance seront décrits comme des entrées distinctes dans le dictionnaire..

  Faits et mythes:

  • • duże znamiona wrodzone są obarczone większym ryzykiem transformacji nowotworowej

  • • namiona owłosione złośliwieją rzadziej

  • • usunięcie znamienia wraz z fragmentem zdrowej skóry (le soi-disant. marginesem onkologicznym) nie prowadzi do przemiany nowotworowej ani powstania przerzutów

  • • jeżeli po chirurgicznym usunięciu znamienia dochodzi do powstania przerzutów, oznacza to, że zmiana była usunięta zbyt późno i przerzutowała już wcześniej

  • • niewskazane jest pobieranie wycinków ze znamion. Należy wyciąć je w całości gdyż pobranie wycinka może spowodować zezłośliwienie zmiany

  • • znamion nie wolno poddawać krioterapii (mrożeniu) ani leczyć u kosmetyczki

  • • każda nowa okoliczność dotycząca znamienia barwnikowego powinna zostać skonsultowana z lekarzem

  • • znamiona można usuwać laserowo tylko przy 100% pewności o ich łagodności

  • • znamiona „podejrzane” leczymy wyłącznie chirurgicznie i badamy histologicznie

  • nawet czerniak złośliwy jest możliwy do wyleczenia jeśli zabieg przeprowadzi się odpowiednio wcześnie.

  Powodem do niepokoju (le soi-disant. wzmożonej czujności onkologicznej) i bezwzględnym wskazaniem do leczenia są cechy świadczące o niebezpieczeństwie rozwoju nowotworu złośliwego: powiększenie lub pogrubienie znamienia, zmiany zabarwienia – ściemnienie lub odbarwienie, często nieregularne, odczyn zapalny – zaczerwienienie, obrzęk, krwawienie, owrzodzenia, świąd. Usuwać powinniśmy również znamiona podlegające stałemu drażnieniu (kołnierzykiem koszuli, paskiem od spodni, ramiączkiem stanika itp.)

• Znamię Suttona

  Znamię Suttona (znamię „halo”) to szczególna odmiana znamienia barwnikowego, wokół którego występuje obwódka bielaczej skóry, będąca przyczyną zaniepokojenia pacjenta i wizyty u lekarza. Znamię barwnikowe najczęściej ma wielkość kilku mm, jest regularnego kształtu o wyraźnej granicy i różnej kolorystyce, z obwódką do 1 cm odbarwionej skóry. Występuje przeważnie u dzieci i młodzieży do 20 ans, najczęściej na tułowiu. Zjawisko “halo” wywołane jest nieznaną z przyczyny reakcją cytotoksyczną limfocytów T, która skierowana jest przeciwko komórkom barwnikowym obecnym w samym znamieniu oraz w otaczającej go zdrowej skórze. W wyniku niszczenia melanocytów dochodzi do zmiany zabarwienia znamienia, początkowo w części środkowej, następnie całe znamię może ulec zanikowi, a otoczka ulega wtórnej repigmentacji.

  Wycinanie znamion Suttona nie jest konieczne dopóki nie pojawią się jakiekolwiek cechy świadczące o ryzyku rozwoju nowotworu złośliwego (patrz: znamię barwnikowe). Ważny jest też wywiad chorobowy oraz rodzinny, dotyczący występowania czerniaka złośliwego i znamion atypowych. W przypadku wszelkich wątpliwości i znamion budzących niepokój lekarza należy chirurgicznie usunąć zmianę i poddać ją ocenie histopatologicznej.

• Żylaki kończyn dolnych

  Żylaki są jednym z objawów zespołu przewlekłej niewydolności żylnej. Są to poszerzone, wydłużone i poskręcane żyły układu powierzchownego. Przyczyną ich powstawania może być wrodzony defekt tkanki podporowej lub nabyta dysfunkcja zastawek żylnych. Żylaki objawiają się bólem, kurczami mięśni, uczuciem pieczenia, drętwienia, zespołem „niespokojnych nóg”, obrzękami. W leczeniu objawowym stosujemy tzw. profilaktykę zachowań, médicaments phlébotropes, produkty uciskowe. Leczeniem przyczynowym jest postępowanie operacyjne, elementem którego zwykle jest usunięcie żyły odpiszczelowej. Nieleczone żylaki z czasem doprowadzają do powikłań – zakrzepowego zapalenia żył, przebarwień skóry, zaniku tkanki podskórnej, ulcères de jambe.

• Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa

  W Polsce co roku około 50 tysięcy osób zapada na zakrzepicę żył głębokich (ZŻG), a około 20 tysięcy doznaje objawowego zespołu zatorowości płucnej (ZTP). Nieleczony ZTP w 30% przypadków kończy się zgonem, ale dzięki stosowaniu leków przeciwkrzepliwych można zmniejszyć śmiertelność do 2-8%.

  Warto wiedzieć:

  – żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (ŻChZZ) występuje bardzo często zarówno u chorych hospitalizowanych, jak i w warunkach pozaszpitalnych i w większości przypadków ma klinicznie niemy przebieg;
  – większość zakrzepic okołooperacyjnych przebiega bezobjawowo. Istnieją badania stwierdzające, que tu 40% pacjentów operowanych bez profilaktyki przeciwkrzepliwej występują zmiany zakrzepowe kończyn dolnych;
  – pierwszą manifestacją choroby może być zgon spowodowany ZTP, dlatego nie należy czekać, aż wystąpią objawy ZŻG i dopiero wówczas przeprowadzać postępowanie diagnostyczne i wdrażać leczenie;
  – nierozpoznana i nieleczona ZŻG może mieć odległe następstwa w postaci zespołu pozakrzepowego, usposabia chorych do nawrotów ŻChZZ, et dans certains cas, c'est la cause d'une hypertension pulmonaire chronique;
  – le traitement des complications de la TVP est chronique et coûteux;
  – les facteurs déclenchant la thrombose veineuse sont : 3 composants – le soi-disant. Virchowa triade:

  • dommages à la paroi du vaisseau
  • augmentation de la coagulation sanguine
  • ralentissement du flux sanguin.

  Facteurs de risque de TEV:

  • âge >40 latitude
  • długotrwałe unieruchomienie
  • accident vasculaire cérébral avec paralysie ou parésie importante des membres
  • TEV précédente
  • tumeurs malignes et traitement anticancéreux
  • chirurgie majeure (surtout dans les membres inférieurs, bassin et cavité abdominale)
  • urazy (surtout les fractures du bassin, fémur proximal et autres os longs des membres inférieurs)
  • obésité
  • varices des membres inférieurs
  • Insuffisance cardiaque NYHA classe III et IV
  • obecność cewnika w dużych żyłach
  • choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego
  • zespół nerczycowy
  • czerwienica prawdziwa, nadpłytkowość samoistna i nocna napadowa hemoglobinuria
  • ciąża i połóg, stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych i hormonalnej terapii zastępczej
  • trombofilia wrodzona powodowana niedoborem naturalnego inhibitora krzepnięcia lub mutacją genów
  • obecność przeciwciał antyfosfolipidowych

  Objawy kliniczne, które powinny budzić nasze zaniepokojenie i podejrzenie choroby, w przypadku wystąpienia których powinniśmy bezzwłocznie udać się do lekarza:

  • ból spoczynkowy kończyny
  • bolesność uciskowa
  • obrzęk kończyny (konieczny pomiar obwodów obu kończyn i stwierdzenie asymetrii)
  • objaw Homansa – silny ból podudzia przy grzbietowym zgięciu stopy
  • nadmierne wypełnienie żył powierzchownych
  • zmiana zabarwienia skóry na sino-czerwoną
  • objaw Mozela – wzmożone napięcie i bolesność zajętego obszaru.

  Choroby i stany o zbliżonych objawach klinicznych:

  • uszkodzenie aparatu mięśniowo-więzadłowego
  • zespół pozakrzepowy
  • cellulite
  • zakrzepica powierzchowna (zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych)
  • pęknięcie torbieli podkolanowej Bakera
  • lymphœdème
  • zastój (refluks) żylakowy
  • róża
  • niektóre choroby narządów wewnętrznych.